Μία διεθνής μελέτη που διεξήχθη από το Ινστιτούτο Πολικών Επιστημών του CNR - ISP (Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας της Ιταλίας) στην Μπολόνια και δημοσιεύθηκε στο Nature Communications, κατέληξε ότι οι ηλιακοί κύκλοι, οι φάσεις δηλαδή στις οποίες υπάρχει έντονη ή μειωμένη ηλιακή δραστηριότητα, συμβάλλουν στην διάσπαση του παράκτιου θαλάσσιου πάγου στην Ανταρκτική.
Στην έρευνα, που υποστηρίζεται από το Εθνικό Πρόγραμμα Έρευνας της Ανταρκτικής (PNRA) και διεξήχθη σε συνεργασία με τα Πανεπιστήμια της Τεργέστης, της Πίζας, της Νάπολης, της Βόννης (Γερμανία), του Κέιμπριτζ και του Πλύμουθ (Αγγλία), στην οποία συμμετείχε επίσης και το Εθνικό Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας και Γεωφυσικής (OGS) της Τεργέστης, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο υψηλής ανάλυσης για την μελέτη του παράκτιου θαλάσσιου πάγου στην Ανταρκτική, αναλύοντας ιζήματα που ελήφθησαν από τον βυθό της θάλασσας και ανασυνθέτοντας την μεταβλητότητα του θαλάσσιου πάγου τα τελευταία 3.700 χρόνια.
Αναλύοντας λοιπόν τους πυρήνες ιζημάτων, κατάφεραν να βγάλουν συμπεράσματα για την μεταβλητότητα του παράκτιου θαλάσσιου πάγου που έχει σημειωθεί τα τελευταία 3.700 χρόνια, διαπιστώνοντας μέσω αυτής της διαδικασίας ότι η διάσπαση του θαλάσσιου πάγου δεν ακολουθεί έναν ετήσιο σταθερό κύκλο, αλλά εμφανίζει σημαντικές διακυμάνσεις μέσα σε μία περίοδο δεκάδων ή και εκατοντάδων ετών, ανάλογα με τους ηλιακούς κύκλους και ανεξάρτητα αν εκείνη την περίοδο παρατηρείται αύξηση ή μείωση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.
Η νέα αυτή μέθοδος η οποία υπερβαίνει τους χρονικούς περιορισμούς των δορυφορικών εικόνων που υπάρχουν στα μετεωρολογικά αρχεία από την δεκαετία του 1980, ανοίγει ένα νέο δρόμο για την καλύτερη κατανόηση των παραγόντων που επηρεάζουν τελικά τους πάγους της Ανταρκτικής, επιτρέποντας στους επιστήμονες να διακρίνουν στο πόσο συμβάλλει η φυσική μεταβλητότητα στην τήξη των πάγων αλλά και αν πράγματι συμβάλλει σε αυτό ή όχι και ο ανθρωπογενής παράγοντας, καθώς δεν παύει οι επιστήμονες να γνωρίζουν ελάχιστα για την συμπεριφορά των πάγων στις πολικές περιοχές του πλανήτη, οι οποίοι παίζουν κρίσιμο ρόλο στην αλατότητα της θάλασσας.
Δεδομένου λοιπόν ότι αυτοί οι πυρήνες ιζημάτων βρίσκονται στο βυθό της θάλασσας της Ανταρκτικής, η νέα αυτή τεχνική δίνει στους επιστήμονες τεράστιες δυνατότητες για την μελέτη του ρόλου των φυσικών παραγόντων στην ταχεία τήξη των πάγων σε ολόκληρη την ήπειρο.
Πηγή: www.meteoweb.eu
