Μετατόπιση των αεροχειμάρων προς τους πόλους και οι συνέπειές της

Αρχικά θα εξηγήσουμε τον ορισμό του αεροχειμάρου. Αεροχείμαρος ή Ατμοσφαιρικό Ποτάμι(Atmospheric River AR) είναι ένα πάρα πολύ ισχυρό ρεύμα δυτικών ανέμων που παρατηρείται σε  πολύ μεγάλα υψόμετρα της ανώτερης τροπόσφαιρας, τα οποία μπορούν να αγγίξουν ακόμη και τους 240 κόμβους(450 χλμ/ωρα). Για τον λόγο αυτόν τους εκμεταλλεύονται και πολλές αεροπορικές εταιρείες για να φτάσουν οικονομικότερα και γρηγορότερα στον προορισμό τους. Δημιουργούνται από τον συνδυασμό της ατμοσφαιρικής θέρμανσης (από την ηλιακή ακτινοβολία) και της περιστροφής του πλανήτη γύρω από τον άξονά του. Οι ισχυρότεροι αεροχείμαροι είναι οι πολικοί που παρουσιάζονται σε ύψος από 7.000 - 12.000 μέτρα (23.000 – 39.000 πόδια) από την επιφάνεια της θάλασσας και οι υποτροπικοί που εμφανίζονται περίπου στα 10.000 - 16.000 μέτρα (33.000 – 52.000 πόδια), οι οποίοι μάλιστα είναι αυτοί που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διάταξη των βαρομετρικών συστημάτων και επηρεάζουν άμεσα τις καιρικές συνθηκες μέσα στην τροπόσφαιρα.

Τις τελευταίες δεκαετίες όμως και μάλιστα τα τελευταία περίπου 40 χρόνια, από τις μελέτες των επιστημόνων έχει παρατηρηθεί μία μετατόπιση των αεροχειμάρων αυτών της τάξεως των 6° με 10° μοιρών πιο κοντά στους πόλους και στα δύο ημισφαίρια κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Συγκεκριμένα, από τις αναλύσεις τους, υποδεικνύουν μία άνοδο στο γεωγραφικό πλάτος των 50°-60°Β και 50°-60°Ν και μείωση στο γεωγραφικό πλάτος των 30°Β και 30°Ν. Αυτό λένε ότι οφείλεται από την επιτάχυνση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, δίοτι έχει συμβάλει στην έντονη αύξηση της συχνότητας και της σοβαρότητας των ακραίων καιρικών φαινομένων παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων των κυμάτων καύσωνα, των ξαφνικών ξηρασιών από παρατεταμένη ανομβρία, των ακραίων βροχοπτώσεων και των πλημμυρών από χειμερινές καταιγίδες. Περισσότερες εμφανίσεις τέτοιων ακραίων καταστάσεων ρυθμίζουν τον υδρολογικό κύκλο και έχουν ως αποτέλεσμα την συχνή εσωτερική μεταβλητότητα των ακραίων φυσικών φαινομένων και των καταστροφών του οικοσυστήματος. 

Ένας άλλος παράγοντας, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι η ταλάντωση El Niño-Southern Oscillation (ENSO), ένα κλιματικό φαινόμενο που παρατηρείται στον τροπικό Ειρηνικό, το οποίο, όπως αναφέραμε και σε προηγούμενο άρθρο μας, προκύπτει από τις διακυμάνσεις των ανέμων και της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας, οι οποίες αλληλεπιδρούν με την ατμοσφαιρική κυκλοφορία και επηρεάζουν τα καιρικά μοτίβα και άρα τον παγκόσμιο εποχιακό καιρό σε Ευρώπη και Αμερική. Το φαινόμενο αυτό το οποίο διακρίνεται σε θερμή φάση (Ελ Νίνο) και ψυχρή φάση (Λα Νίνα), από το 2000 παρατηροείται περισσότερο με τη φάση Λα Νινα οδηγώντας, με το γεγονός αυτό, τον Ανατολικό Ειρηνικό σε μία τάση ψύξης της επιφάνειας της θάλασσας με αποτέλεσμα στους εξωτροπικούς ωκεανούς να μετατοπίζει τη διάταξη των βαρομετρικών συστημάτων Βορειότερα στο Βόρειο ημισφαίριο και Νοτιότερα στο Νότιο. Αυτό επίσης διαδραματίζει βασικό ρόλο στην οδήγηση αυτής της παγκόσμιας μετατόπισης AR μεταφέροντας μεγαλύτερα ποσοστά υγρασίας προς τους πόλους.

Οι επιπτώσεις, λοιπόν, εξαιτίας της κατάστασης του μηχανισμού αυτού του υδρολογικού κύκλου τις τελευταίες δεκαετίες, είναι ότι ο μέσος όρος των έντονων καιρικών φαινομένων, όπως οι καταιγίδες μεσαίου γεωγραφικού πλάτους/εξωτροπικές καταιγίδες και οι τροπικοί κυκλώνες, έχουν μεταφερθεί αλυσιδωτά σε περιοχές με μεγαλύτερο γεωγραφικό πλάτος κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αποκτώντας με αυτόν τον τρόπο εντονότερα χαρακτηριστικά και προκαλώντας σημαντικές καταστροφές στον άνθρωπο και το κλίμα. 

Πηγή: science.org