Ηλιακή γεωμηχανική. Μια μελέτη αναδεικνύει τις επιστημονικές αβεβαιότητες, τους γεωπολιτικούς κινδύνους και τους τεχνολογικούς περιορισμούς.

Η τεχνητή ψύξη του πλανήτη με την έγχυση ανακλαστικών σωματιδίων στην ατμόσφαιρα - μια τεχνική γνωστή ως διαχείριση ηλιακής ακτινοβολίας ή έγχυση αερολύματος στη στρατόσφαιρα (SAI) θα μπορούσε να είναι πολύ πιο δύσκολη, δαπανηρή και επικίνδυνη από ό,τι υποδηλώνουν τα θεωρητικά μοντέλα. Αυτό υπογραμμίζεται από μια μελέτη της Σχολής Κλίματος του Κολούμπια, που δημοσιεύτηκε στο Scientific Reports, η οποία αμφισβητεί τις πιο αισιόδοξες υποθέσεις σχετικά με τη σκοπιμότητα της ηλιακής γεωμηχανικής. Οι ερευνητές ανέλυσαν τους φυσικούς, οικονομικούς και γεωπολιτικούς περιορισμούς που σχετίζονται με τη διασπορά αερολυμάτων στη στρατόσφαιρα για την ανάκλαση του ηλιακού φωτός και την αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

«Ακόμα και τα πιο εξελιγμένα μοντέλα είναι εξιδανικευμένα», εξήγησε η V. Faye McNeill, ατμοσφαιρική χημικός στο Πανεπιστήμιο Columbia, «επειδή προσομοιώνουν τέλεια σωματίδια, τέλειου μεγέθους, τοποθετημένα ακριβώς εκεί που τα θέλετε. Αλλά στην πραγματικότητα, όλα αυτά είναι ανέφικτα και εισάγουν σημαντική αβεβαιότητα στα αποτελέσματα».

Ο πιο κρίσιμος παράγοντας

Η έρευνα δείχνει ότι ο πιο κρίσιμος παράγοντας είναι το γεωγραφικό πλάτος της απελευθέρωσης: μια συγκεντρωμένη έγχυση στους πόλους θα μπορούσε να διαταράξει τους τροπικούς μουσώνες και κυκλώνες στον Ισημερινό, ενώ μια κατανομή στον ισημερινό θα έθετε σε κίνδυνο την αλλαγή των ατμοσφαιρικών ρευμάτων και της μεταφοράς θερμότητας στις πολικές περιοχές. Επιπλέον, η έλλειψη παγκόσμιου συντονισμού θα καθιστούσε σχεδόν αδύνατο τον έλεγχο των επιπτώσεων σε πλανητική κλίμακα.

Τεχνικοί και υλικοί περιορισμοί

Πέρα από τους κλιματικούς κινδύνους, προκύπτουν τεχνικοί και υλικοί περιορισμοί. Οι συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένης της Miranda Hack, αξιολόγησαν εναλλακτικές λύσεις στα παραδοσιακά θειικά αερολύματα, όπως το ανθρακικό ασβέστιο, η αλουμίνα, το τιτάνιο, το ζιρκόνιο, ακόμη και το διαμάντι, διαπιστώνοντας ότι πολλά από αυτά τα υλικά είναι πολύ σπάνια ή ασταθή για ευρεία χρήση. «Πολλά υποψήφια υλικά απλώς δεν υπάρχουν σε επαρκείς ποσότητες », εξήγησε ο Hack, «ή τείνουν να συσσωρεύονται, μειώνοντας δραστικά την αποτελεσματικότητά τους στην ανάκλαση του ηλιακού φωτός».

Σύμφωνα με τον Gernot Wagner, οικονομολόγο για το κλίμα στο Columbia Business School, « η πραγματικότητα της ηλιακής γεωμηχανικής είναι πολύ πιο περίπλοκη από ό,τι απεικονίζουν τα μοντέλα. Δεν θα συμβεί με τον τρόπο που φαντάζονται το 99% των μελετών».

Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, δεδομένων των επιστημονικών αβεβαιοτήτων, των γεωπολιτικών κινδύνων και των τεχνολογικών περιορισμών, η έγχυση αερολύματος στη στρατόσφαιρα δεν μπορεί επί του παρόντος να θεωρηθεί αξιόπιστη λύση για την κλιματική αλλαγή, αλλά μάλλον μια παρέμβαση υψηλού κινδύνου και χαμηλής προβλεψιμότητας.

ΠΗΓΗ: www.meteoweb.eu